Pseudo-nieuwsjager Chris Woerts komt met ‘primeurs’ waarmee marktkoopman Chris Woerts z’n zakken kan vullen, als ritselaar in gebakken luchtjes.

Je kunt van alles vinden van het absurdistische transfersysteem in het voetbal, maar daarin geldt nog wel het gezonde principe: wie niet presteert, daalt in waarde.

Hoef je in de praatprogramma’s van ‘t enge tv-wereldje niet mee aan te komen. Daar heerst de ongeschreven wet: wie het domst lult, blijft het langst zitten en de grootste bek zit vooraan in de kaartenbak der tafelgasten.

Types als Olcay Gulsen dus, golddigger van Edgar Davids en inmiddels van een andere miljonair, als zakenvrouw een financieel spoor van vernielingen achtergelaten en op tv vooral uitblinkend in door drie hersencellen aangedreven platitudes van het soort: als je het niet met me eens bent, dan ben je een racist.

En Eus, de schrijver die niet kan schrijven en daardoor de woordendiarree maar uit z’n mond laat komen.

En Arend Jan Boekestijn, de pedante wijsneus die – bloedirritant – láchend praat, zodat er tenminste nog iemand lol beleeft aan de onzin die hij uitkraamt: hijzelf.

En dan hebben we ook nog Chris Woerts in de aanbieding, marskramer in nieuwtjes die meestal geen nieuwtjes blijken te zijn. Dat wordt op de hak genomen en daar kan Chris zelf het hardst om lachen, omdat hij er zo lekker aan verdient.

Het verschijnsel is verworden tot hijgerige beeldvulling: kijk mij hier eens mooi Chris Woerts zitten te zijn. Man met honderdenéén petten. Chris Woerts acteert de goed geïnformeerde journalist die een zogenaamd gewéldige zaak boven water heeft gekregen.

Een handeltje waarmee marktkoopman Chris Woerts z’n zakken kan vullen, als ritselaar in gebakken luchtjes.  

In De Oranjezomer werd zo’n natte scheet tot drie keer toe verheven tot cliffhanger. Tromgeroffel. Dan De Openbaring, gevolgd door een staande ovatie, als staaltje theater voor tussen de schuifdeuren.

Breaking news – tot u gebracht door newsgetter Chris Woerts. Wat die primeur was? U mocht lekker gaan betálen voor de beelden van FC Sion-Ajax. Voor de handel van Chris zelf.

Voor een potje in de vóórrondes van de Cónferenceleague in de kelder van het Europees voetbal, waaruit recent nog de onvergetelijke wedstrijd Shelbourne FC-Ajax is opgeborreld. Daar kon je toen nog gewoon op het open net naar kijken, áls je het althans negentig hele minuten vol wist te houden.

Maar nu dus achter de betaalmuur van Chris Woerts en zijn Talpa. Toegang voor nog geen vijf eurootjes, zei Chris, want marktkooplieden die hun handel door de strot willen duwen van de mensjes gooien het betaalmiddel per definitie in de verkleinvorm. Paar eurootjes maar mensen, spéciale aanbieding, wie maakt me los? Nou, het regende niet bepaald tevreden klanten.  

Het enige dat Chris Woerts los maakte, waren boze tongen, zeker toen de betaalmuur ook na 4 euro 99 dokken lang een muur bleef. Ik was al afgehaakt bij de administratieve rompslomp over het aanvragen van een toegangscode.   

Spannend potje, Chris, dat FC Twente-Qarabag op ’t open net.