Eigen schuld. Had ik in dit radioprogramma maar niet voor een rol moeten kiezen die – vroeg of laat – onvermijdelijk leidt tot de totale ondergang. Iedere zaterdag een stukje voorlezen met een mening, dan ben je net als voetbaltrainers hired to be fired, aangenomen om te worden ontslagen.  

Ik had ook – net als Michael van Praag – onkreukbare juryvoorzitter kunnen worden van een quiz. Of bridge-uitslagen kunnen voorlezen. Of – als Arend Marinade – smakelijke gedichtjes over bami kunnen declameren. Maar nee, deze eigenwijze kop moest zich zonodig – al hangend aan een zijden draadje – naar een hakblok slepen, met dat columpje van hem. En nu is het bijna zover. Het einde nadert, in de verte hoor ik de kerkklokken al luiden.

De oorzaak: Anthony Correia.

Tijdje geleden tikte ik een stukje. Woorden doen ertoe, ze bepalen je lot, zoals nederlagen bij een voetbaltrainer doen. Ik schreef: 

En dan is daar Anthony Correia, witte raaf in een zwerm zwarte kraaien. Trainer van Telstar, zuiver voetbalplezier predikend en met een op papier kansloos elftal wonderwel overlevend tussen de grote jongens.

Hij stapte op de eerste speeldag als debutant de Johan Cruijff Arena binnen alsof ‘t stadion Ridders Kaashuis was, waar je even een recht stukje extra belegen komt ophalen. Van zoveel onbevangenheid – gekoppeld aan een brutale frisse speelstijl – gaan zelfs bescheiden profjes heel aardig voetballen.    

Wonderen bestaan en Anthony Correia laat ze geschieden door net te doen alsof er niks wonderlijks aan is.

Einde citaat.

Dat heet: je nek uitsteken. Zoals trainers doen als ze hun team op hun manier laten voetballen.    

Correia ging naar FC Utrecht en ik feliciteerde de club met deze uitstekende keus. Ik zei over Anthony wat Aad de Mos altijd over zichzelf zei: ‘Een garantie voor succes’. Als je met Telstar twee keer verdiend van PSV kunt winnen, dan helemaal met de slapende gigant uit De Galgenwaard.

Eén punt uit vier wedstrijden, vijftien doelpunten tegen, thuispubliek dat al voor het laatste fluitsignaal wegloopt als PSV voor de zesde keer heeft gescoord…

‘Voel je de druk al?’, werd Correia door een journalist gevraagd en dat maakte collega Peter Bosz boos. ‘Er zijn verdomme nog maar vier wedstrijden gespeeld’, foeterde hij.  

Maar natuurlijk voelt Correia de druk al; hij kent de voetbalwereld. Zoals iedereen die hem de meest ideale trainer voor FC Utrecht noemde – ik voorop – de druk moet voelen. Nog een paar potjes verliezen en het is voorbij, voor Anthony en voor mij.

En als hij z’n team binnenkort toch gewoon aan het voetballen krijgt en Europees voetbal haalt? Dan is het einde verhaal voor alle voetbalvolgers die nu stoer roepen of schrijven dat zijn positie onhoudbaar is.

Als journalist of analist op voorhand profetisch concluderen dat bondscoach Xavi gaat falen? Baantje kwijt als hij níet gaat falen. Zo werkt ’t in het voetbal. Toch? Of geldt dat alleen voor trainers?