Op deze ongein zit hij dus he-le-maal niet te wachten.

Een beetje moeten luisteren naar wollige woorden over zichzelf omdat hij toevallig tachtig wordt, schei ‘ns effe lekker uit zeg. Egootje kietelen doe je maar bij een ander, Dijkstra.

Guus Hiddink is een winnaar met een scherp oog voor z’n marktwaarde, maar als nuchtere Achterhoeker bleef hij aangenaam blind voor het narcisme dat vaak aan succes kleeft. Ik heb de archieven er nog even grondig op nageplozen, maar niet één fragment kunnen vinden waarop de oefenmeester met een kampioensschaal op een bordes staat te brullen: ‘Wij zijn de béste van Eindhoven, wij zijn de béste van Amsterdam’. Wedstrijdjes ver plassen en armpje drukken laat hij gaarne aan anderen over.

De enige op wie de grootheid van meneer Hiddink nooit greep heeft gekregen is meneer Hiddink zelf. Als hij z’n gezag liet gelden, deed hij het speels en spottend, louter voor het resultaat, niet voor z’n ego. Beetje dollen, beetje uitdagen, maar nooit vanuit hoogmoed.   

Voor een interviewserie in De Telegraaf genaamd Winnaars vloog ik in zijn schaduw naar Zuid-Korea, waar hij jaren na een gedenkwaardig voetbaltoernooitje als ex-bondscoach nog altijd wordt aanbeden gelijk een K-pop Idol.

Alleen de weergoden luisterden niet naar hem, werd duidelijk toen een binnenlandse vlucht vanuit Seoel naar een oord vol bewonderaars wegens storm moest worden geannuleerd. De stukjestikker zat met z’n fotograaf voor Jan Lul op het vliegveld, meneer Hiddink – door z’n Koreaanse gastheren op de valreep naar een koerswijziging geleid – vrolijk fluitend in een trein.  

Word je als stukjestikker toch een tikkeltje nerveus van, wanneer je voor dit verhaal naar de andere kant van de wereld bent gereisd en het interview met Winnaar Guus op die dag staat geprogrammeerd. Op zulke momenten heeft meneer Hiddink het leven innig lief. Hij ruikt de zenuwen van de verslaggever op afstand en speelt ermee als een kat met een muis.

Sardonisch grijnzend zat hij aan het eind van die dag tegenover mij, genietend van het feit dat hij de stukjestikker toch even lekker had laten zweten. Het werd alsnog een aangenaam gesprek met een aangenaam voetbaldier. De beste van Europa met PSV, bijna de beste van de wereld met Oranje, grote meneer van Madrid tot Moskou en toch gewoon Guus.

Tegenwoordig meldt hij zich geheel vrijwillig – voor een zachtgekookt eitje van Cora – op zaterdagmorgen bij de wekelijkse bezigheidstherapie van de open inrichting genaamd NH Radio Sportcafé. Lekker een beetje ouwehoeren over voetbal en Ridders Kaashuis in een decor zonder spatjes.

Totdat een stukjestikker het nodig vindt om lovende woorden over hem te spreken. Dan voelt Guus Hiddink zich ongemakkelijk. Het is de bescheidenheid van een groot mens.