Je heet Kees Smit uit Heiloo, bent twintig, kunt hartstikke goed voetballen en wordt misschien wel net zo’n grote als Kevin de Bruyne. Ben je dan te benijden?

Ja, hè hè, is de paus katholiek?

Jan, Piet en Joris van twintig uit Heiloo moeten misschien nog wel vijftien jaar bij pa en ma op zolder wonen, omdat er voor hen geen huizen zijn. Kees niet. Zijn toekomstige club zorgt wel voor een aardig stulpje in een villawijk aan de rand van Barcelona of Madrid.

Jan, Piet en Joris van twintig uit Heiloo moeten sparen voor een volle tank, die hun iets van de wereld laat zien. Kees rijdt straks in een gestroomlijnde bolide, met benzinepas van de club. Jan, Piet en Joris van twintig uit Heiloo krijgen een baan in een kantoortuin met een vervelende chef en nauwelijks daglicht. Kees kan lekker voetballen voor de kost. Hij is al international, Jan, Piet en Joris uit Heiloo mogen blij zijn als ze het eerste van De Foresters halen.

Ja, de druk is groot op de schouders van Kees Smit; dat hoort erbij. Z’n eerste potje in Oranje liep niet echt lekker. Na afloop zei aanvoerder Virgil van Dijk: ‘Keesie, even speechen jongen’. Kees antwoordde: ‘Ik voel me bevoorrecht om bij jullie in de kleedkamer te zitten. Ik voel me heel bevoorrecht dat ik samen met jullie in een oranje shirt mag rondlopen. En… ik was niet op m’n best, hè?’ Er klonk applaus. Barstensvol talent, intelligent, leuk, bescheiden, die Kees komt er wel.

Hij is te benijden. Toch?

Straks gaat hij misschien wel mee naar het WK. Mag hij nog meer vragen beantwoorden over hoe hij de wereld ziet, want ook dat hoort erbij. We leven in een land met zeventien miljoen bondscoaches en ook heel veel wereldverbeteraars, nietwaar? Er zal hem worden gevraagd hoe hij denkt over de toestand in de wereld en over megalomane despoten. Ze zullen willen weten of hij het voor zichzelf kan verkopen om straks misschien wel als wereldkampioen op een podium te staan naast zo’n hele foute narcistische dwaas. En of het wel verantwoord is om deel uit te maken van het feestje van die machtswellusteling:

Gianni Infantino, president van de wereldvoetbalbond FIFA.

De man die bij de voordeur de politiek tegenhoudt en bij de achterdeur zelf de meest vunzige politieke spelletjes speelt. De man die deze week vurig pleitte om Iran toch met open armen te ontvangen op het WK. Iran, de grootste schurkenstaat op aarde, wiens vóetbalvrouwen moeten vrezen voor hun leven, omdat ze tijdens een vóetbaltoernooi het volkslied niet zongen. Iran, waar vóetbalvrouwen die in Australië asiel kregen toch maar naar huis vlogen, omdat ze doodsbang waren dat anders hun familie zou worden afgeslacht.

Voetbal, politiek, het WK van Infantino…

Zijn de Kees Smitjes van Iran te benijden? Wat denk je zelf?