Kijk, nou begint het echt ergens op te lijken met dat uitgesteld juichen.

We hebben natuurlijk al Het VAR-moment waardoor het nogal onnozel is om spontaan triomfantelijk je armen in de lucht te steken zodra de bal in het net ligt, aangezien er altijd nog ergens iemand met een vergrootglas op een beeldscherm zit te speuren naar iets in de lange aanloop naar het doelpunt dat mogelijk niet helemaal in overeenstemming zou kunnen zijn met de reglementen van het spel…

Dat is op zich een fijne aantasting van de spontaniteit, maar het blijft wel beperkt tot een lullig doelpuntje. Het gaat nog niet eens om het winnen van een wedstrijd, laat staan om het veroveren van een kampioenschap. Klein bier dus, maar godlof zijn daar nu de bobobroeders van Afrika. Niks lullig VAR-momentje, gewoon twee maanden na dato beslissen dat de winnaar van de Afrika Cup de winnaar niet is. Hebben ze zich daar in Senegal toch mooi voor Jan met de korte achternaam in extatische volksfeesten gestort.

Laten wij daar een wijze les uittrekken. Mocht het Nederlands elftal onder het motto ‘wonderen bestaan’ wereldkampioen worden, gelieve dan minstens acht weken te wachten met dat gedoe in de Amsterdamse grachten. Nee, zeg nou niet ‘de FIFA zal zo’n belachelijke beslissing nooit nemen’, want het was uitgerekend de baas van dát clubje die de verdiende winnaar van de Afrika Cup als eerste de oorlog verklaarde met de woorden: ‘Ik reken erop dat relevante commissies van de Afrikaanse voetbalbond met passende maatregelen komen’.

Onvergetelijk beeld: FIFA-stamhoofd Infantino die op de eretribune broederlijk naast een Marokkaanse hotemetoot bloedchagrijnig toekeek hoe die jongens van Senegal de cup omhoogtilden.

Was thuisland Marokko in de finale bezig om de tegenstander met afgepakte handdoekjes en als ballenjongens verklede hooligans schandelijk te intimideren? Gaf de scheidsrechter een compleet nieuwe dimensie aan de term ‘thuisfluiter’? Infantino zong uit volle borst: ‘Ik heb niks gezien, ‘k heb niks gezien, ik keek ergens anders naar’. Want Marokko móest winnen.

Ze hadden – toen de spelers van Senegal het genaai zo zat waren dat ze van het veld liepen – met artikel 82 in de hand Marokko meteen tot winnaar kunnen verklaren, maar dan zou je een nachtkaarsfeestje hebben gehad en dat paste niet in het draaiboek. Nee, gewoon wachten tot de vijand terug is, even die bal vanaf elf meter tegen de touwen rossen en dan lekker feestvieren, met het volk en Infantino. Ging even anders: strafschop nogal onnozel gemist, finale verloren. Dus dan maar re-le-van-te commissies – je hebt kennelijk ook niet-relevante commissies – inschakelen, want Marokko zál en móet uitgesteld juichen.

Zou goed zijn om die re-le-van-te commissies ook even te laten onderzoeken wat Infantino in Afrika allemaal voor onreglementairs heeft uitgespookt om het FIFA-voorzitterschap te ‘winnen’. Zodat zomaar eens z’n kop kan rollen. En gerechtigheid kan juichen. Uitgesteld.