M’n neef Jan had een moeder die zwaar in de Heer was: tante Leen. Op een tijdstip dat hij – een jochie nog – werd geacht om in de kerk te zitten, voetbalde hij met ons – de heidenen van de familie – op een stenen pleintje met een garagedeur als doeltje. In z’n zondagse pak. Hij werd onderuit geschoffeld en viel op z’n knie.
Broek kapot. Paniek.
Hoe komt er een gat in je groene visgraadjes pantalon als je wordt geacht om in een kerkbankje naar de dominee te luisteren? Leg dat maar eens uit aan tante Leen.
Duidelijker kon de scheiding van kerk en voetbal niet worden.
Moest ik aan denken toen ik na FC Twente-Ajax de spits van de thuisclub en de spits van de gasten minutenlang hand in hand zag bidden op het heilige gras van Enschede.
Dat deden ze omdat ze samen God wilden bedanken voor de bijzondere wedstrijd. Zo’n potje móet dan wel in een gelijkspel eindigen, want anders zou de Schepper zomaar van partijdigheid kunnen worden beticht en dat is dan weer blasfemie.
Geloof is mooi. ‘Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij’, zong Boudewijn de Groot. Prachtig. Maar van bidden tot God-de-vader een theaterstukje maken in een vol voetbalstadion, dat is net zo absurd als in een openbare ruimte richting Mekka knielen. Doe dat lekker thuis of in daartoe bestemde gebedsruimtes. Niets is zo persoonlijk als geloven.
En toch begreep ik de acute biddrift van die twee spitsen in dat stadion ook wel weer een beetje, want als hedendaagse voetballer ben je door die VAR van tegenwoordig aan de goden overgeleverd.
KUTVAR.
Gelieve dat onwelriekende woord niet in mijn schoenen te schuiven, alsjeblieft. Het kwam na FC Twente-Ajax in de catacomben van het stadion uit de mond Joey Kooij, de scheidsrechter. Later werd ’t citaat vanwege damage control aangepast:
KUTVAK.
Logisch dat Kooij gefrustreerd was. In je oor getoeterd krijgen dat je subiet de wedstrijd moet onderbreken, omdat er een tijdje daarvoor in het strafschopgebied van FC Twente iets gebeurd zou zijn dat niet door de beugel kon… Uitgerekend op een moment dat Twente vrije doorgang heeft naar het Ajax-doel…
Misverstandje, foutje, beetje ongelukkig, kan gebeuren.
M’n neus.
Op papier een godsgeschenk, die VAR, mits je de regels niet belangrijker maakt dan het spel. En dat gebeurt juist wél, bleek weer eens in Enschede.
Niemand in zo’n VAR-hok die denkt: FC Twente staat op het punt om te gaan scoren. Niemand die zich afvraagt: moeten we niet eerst even kijken of het wel verstandig is om nu in het oor van de scheidsrechter te gaan blèren?
De VAR een zegen voor het voetbal? Geloof ’t maar niet.