Kunnen we nog wat leren van die hopeloze Hollandse treurnisavondjes in de Champions League? Jazeker. Twee lessen.

1: Hou spitsen en andere aanvallers – desnoods op straffe van stokslagen en eenzame opsluiting – buiten het eigen strafschopgebied.

In het moderne voetbal moet tegenwoordig alles en iedereen mul-ti-func-tio-neel zijn, met meestal een bak ellende als gevolg. Toegegeven, links- dan wel rechtsbacks zijn – met Wim Suurbier als pionier – verworden tot multifunctionele verdedigend aanvallende wervelwinden langs de zijlijnen, maar verder?

Meevoetballende keepers… stuntelende rampenplannen op noppen.

Als keepers konden voetballen, stonden ze niet in het doel. Aan hen een centrale rol geven in de opbouw is Kamikaze-tactiek, zelfmoordgegoochel en toch gebeurt het massaal, uit naam van de vooruitgang.

Minstens zo erg: aanvallers die in dienst van het elftal tot voor de neus van de eigen keeper multifunctioneel moeten meeverdedigen… Ricardo Pepi van PSV tegen die verenigde Belgen… Schot in eigen voet. Spitsen denken bij elk persoonlijk duel aan scoren en daarvoor moet alles wijken. In die drift maken ze nogal snel een overtreding. In het geval van Pepi: een oliekoek domme dodelijke. Daar raakt hij ook nog zodanig van in de war dat-ie in dezelfde helft onnozel balverlies leidt en de wedstrijd helemáál naar de kloten is.

Een dag later scoort Thuram van Inter twee keer koppend tegen Ajax. Misschien hadden ze die jongen moeten laten afstoppen door Wout Weghorst, oordelen de analisten-van-dienst. Ik denk aan de ongecontroleerde lichaamsbewegingen van de Ajax-spits en huiver. Is er al niet genoeg ellende in de wereld?

Dat brengt ons bij les 2: laat redelijke eredivisievoetballers als Joey Veerman wat vaker in de spiegel kijken. In Oranje en de Champions League zakte hij al een paar keer lelijk door de ondergrens, dus dan denk je: Excelsior-uit is ook mooi. Maar nee… Er moet een stáp worden gemaakt, de Premier League wacht. Tegen NEC schiet hij hartstikke aardig een bal in de kruising, maar als in Europa de grote jongens opstaan, verandert de Volendammer in de liefdesbaby van een zachtgekookt ei en een natte krant. Is dat zielig? Nee hoor, zolang je maar weet waar je grenzen liggen.

Soms, als een columpje bijval krijgt en de quiz van deze radioshow mede dankzij mij weer als een geoliede betrouwbare machine door de uitzending is gesneden, denk ik: het wordt tijd voor de volgende stáp. Stoot de presentator van zijn troon, word de anchorman. Maar dan kijk ik naar Leo Driessen en weet ik het weer: van zoveel vakmanschap kan ik alleen maar dromen. Daar valt prima mee te leven. Kwestie van je beperkingen kennen.