Is er in het voetbal als ’t gaat om geld iets nog krankzinniger dan de Premierleague? Nee, onmogelijk.

In een verdwaalde woestijn wordt weleens een astronomisch bedrag neergeteld voor een uitgerangeerde speler, maar de Engelse gekte is onovertrefbaar, met z’n tv-rechten, z’n merchandising en vooral z’n suikerooms.

Chelsea gaf sinds de zomer van 2020 ruim 2 miljard uit aan nieuwe spelers en verloor de laatste vier wedstrijden zonder ook maar één keer te scoren. Zo’n club heeft geen keus. Zo’n Chelsea moet eindelijk een keer goed z’n portemonnee trekken om weer mee te kunnen doen in de strijd om de prijzen.

Is er in het voetbal écht niet een nog idiotere competitie dan de Premierleague? Ja, toch:

De Oprotpremieleague.

En daarin is Chelsea toevallig wel mooi de ongenaakbare kampioen. Op de valreep nog even een fijn recordje gepakt, The Blues. Sinds 2020 tweehonderd miljoen euro aan afkoopsommen betaald, verdeeld over zestien weggestuurde trainers. De laatste is vier maanden geleden aangesteld, met een contract voor 6,5 jaar. Tweehonderd miljoen aan oprotpremies, tweehonderd miljoen door de plee gespoeld. Weggegooid geld waarmee een club als Telstar vijf-en-twintig jaar z’n begroting rond zou kunnen krijgen.

In de Formule 1 – dat zichzelf inmiddels heeft opgeblazen met krankzinnige nieuwe regels – moet je achteraan starten als je tussentijds een motor hebt vervangen. Zou een prima maatregel zijn in het voetbal. Meer dan tien miljoen uitgegeven aan weggeschopte coaches? Automatisch gedegradeerd.

Begin er maar niet over in dat wereldje. De macht van het grote geld, doe je niks tegen. Zelfs de draak ermee steken is zinloos.

Zo’n Chelsea stoot met z’n kolderieke geldsmijterij het brood uit de mond van stukjestikkers als ik. De kracht van een column zit in de overdrijving, maar wat valt er nog te overdrijven in een bezigheid die de waanzin al lang voorbij is? Hoe kun je ’t voetbal nog een lachspiegel voorhouden als die sport zelf een lachspiegel is geworden? Hoe kun je een parodie maken op iets dat een parodie van zichzelf is?

De broers Leo en Nico Driessen – de suikeroompjes van NH Radio Sportcafé – voelen zoiets feilloos aan. Ze weten dat het de hoogste tijd wordt om hun columnist er tussentijds uit te flikkeren. De onderhandelingen over een gepaste oprotpremie zijn in volle gang. Geopperd is een bedrag van 63 euro 63, zijnde twee keer het magische getal van hun geliefde Telstar, maar dat vond Leo bij nader inzien toch te veel.

‘Laten we er 6 euro 30 van maken’, aldus de presentator van deze radioshow. ‘Daarin zit ook het getal 63.’

Mijn zaakwaarnemers Guus Hiddink en Michael van Praag hebben het voorstel in beraad genomen. De titel van de laatste column is al klaar: Opgerot staat netjes.