Ismael Saibari – groot voetballer van PSV, rijp voor een transfer naar een Euopese topclub – was net gewisseld in de finale van het gevecht om de Afrika Cup. Zijn wedstrijd zat erop. Zou je denken, maar nee… Voor Ismael Saibari begon een níeuwe wedstrijd. Een óórlog zelfs.

De Slag om De Handdoek.

Was al een tijdje aan de gang op het strijdtoneel ter hoogte van de achterlijn. Stratego van vlees en bloed, met niet – zoals te doen gebruikelijk in dit oorlogsspel – De Vlag, maar De Handdoek als inzet. De handdoek van de Senegalese doelman. Ballenjongens – onbeduidende verkennertjes – hadden de Heilige Graal al even veroverd, maar toen stuurde de legerleiding van Senegal de reservekeeper naar het front met een nieuwe handdoek.

De strijd laaide zodanig op dat de invalballenvanger door de verkennertjes over het gras werd gesleurd en een official nog even wat slaande bewegingen maakte en toen vonden de Marokkanen het toch echt tijd worden voor zwaar geschut: Ismael Saibari. De veldmaarschalk. Heldhaftig posteerde hij zich op de achterlijn, de armen over elkaar, als eenmansverdedigingslinie tegenover de reservekeeper.

Een gerespecteerde profvoetballer, vol overgave bezig om te voorkomen dat de doelman van de vijand in de stromende regen een doekje krijgt om gezicht en handschoenen mee af te drogen… En wij in Europa maar denken dat in óns voetbal de grens van de waanzin is bereikt.

Het Afrika Cup-toernooi, dat móest ‘t feestje worden van thuisland Marokko. Voor het eerst in vijftig jaar zouden de Leeuwen van de Atlas die beker winnen, het festijn zou een suikerfeestzoete reclamespot worden voor het land en wij werden geacht om daar vertederd naar te kijken. Aan het scenario lag het niet. Ziggo-presentator Hélène Hendriks verscheen in Marokkaanse jurken, op tafel stond Marokkaanse thee en in de studio zaten louter Marokkaanse mannen. Hélène was de enige vrouw, als verdwaalde buikdanseres heupwiegend op Marokkaanse klanken.

Nu alleen nog even ‘t cupje ophalen en ook dat scenario stond als een huis: saboterende ballenjongens, onsportieve officials, zuiver Senegalees doelpunt afgekeurd, pal voor tijd strafschopje cadeau… En toch verliezen. Marokkaans karretje in Senegalese poep, FIFA-voorzitter Infantino als Marokko-fan klagend over het ‘schandalige gedrag’ van voetballers en supporters van Senegal. Maar ik zag toch vooral saboterende Marokkaanse ballenjongens, onsportieve Marokkaanse officials, doorgedraaide Marokkaanse voetballers en Marokkaanse supporters die twee zwarte mannen uit ‘hun’ vak mepten.

Saibari bood zijn excuses aan voor z’n veldmaarschalkgedrag en dat is mooi. Hij sprak over ‘de emoties van het moment’ en dat is ongeloofwaardig. In de halve finale gingen Marokkaanse ballenjongens ook al op handdoekenjacht – dit keer ten koste van de Nigeriaanse keeper – dus hoezo emoties van het moment? Er moest gewoon gewonnen worden, ten koste van alles. En dan zo’n land alsnog zien verliezen… Senegal zij geprezen.