Er was eens een keukenboer.

Niet zomaar een keukenboer, nee eentje met stijl, allure, zeldzaam dna. Deze keukenboer was jarenlang een ware keukenkampioén, de godenzoon onder de aanrechten. Totdat er een wijze uit het oosten kwam, een Duitse technisch directeur, een nieuwlichter, die het licht zou laten schijnen. Maar het licht scheen niet, het licht doofde.  

De keukens verloren hun stijl en allure, kraakten treurig en gammel. Daarvan raakte de keukenboer danig in paniek en wat doe je dan? Je hoofd-verkoop ontslaan. En daarna laat je nog een hoofd-verkoop gaan en presenteer je – na grondig speurwerk – een hoofdverkoper die met stijl, allure en zeldzaam dna de keukenboer weer keukenkampioen moet gaan maken. Maar de keukenkastjes hingen op half zes, de afzuigkappen zogen niet, de koelkasten koelden niet en de kookplaten poetsten de plaat als er gekookt moest worden.

‘Dus gaan we de hoofdverkoper vervangen door de assistent-hoofdverkoper’, sprak de keukenboer, want in de wereld van de keukens is gezamenlijk falen altijd de schuld van de verkoper.

Raar verhaal, hè? Bizar sprookje van Grim.

Zoveel gekkigheid kom je in de wereld van de autohandel niet tegen. Niet in die van kaasfabrieken, augurkenkoningen, staalconcerns, hightechbedrijven en ook niet in de wereld van keukenboeren, want sprookjes zijn bedácht. Nergens in de maatschappij zijn hoofdverkopers per definitie de Kop van Jut.

Nergens? Jawel… In een wonderlijk hoekje van de samenleving bevindt zich een bedrijfstak waar de waanzin regeert: die van het profvoetbal.

Waar ze met van struisvogels geleende logica hoofden vervangen door assistenten in de hoop dat matige voetballers dan plotsklaps goede voetballers worden. Maar als een assistent beter zou kunnen presteren dan een hoofd, dan was híj toch hoofd geworden en het hoofd assistent? Geen vervelende vragen nu alsjeblieft, want bij clubs die in de war zijn staat gezond verstand buitenspel. 

Vandaag is het Ajax, morgen een ander; in het voetbal van de emoties en de poen is de gekte onverbeterlijk. Dat hoofd van assistent-hoofd of hoofd-voorheen-assistent Fred Grim na het treurigste aller potjes tegen Excelsior en de vijfde Champions League-nederlaag op rij tegen Benfica… In een paar weken tijd tien jaar ouder geworden die man, lijdend in het drijfzand van machteloosheid. Fred Grim, was hij niet de eerste Ajax-trainer die thuis van Excelsior verloor en in z’n drie eerste wedstrijden niet één punt pakte? Ja. Kon-ie er wat aan doen? Nee.

Zo gaat dat met een falend beleid binnen de bedrijfstak betaald voetbal. Is heel normaal hoor. Een trainer – assistent of hoofd – moet niet zeiken; hij is hired to be fired. En als de keukenboer weer keukenkampioen wordt, is de trainer weer de béste. De béste van Amsterdam. De béste van Rotterdam. De béste van Kierewietdam.