Nog nooit één actie van Tolu Arokodare gezien, maar ik ben nu al voorzitter, secretaris, penningmeester en enig lid van zijn fanclub.

De boomlange Nigeriaanse spits – de nieuwe huurling van Ajax – schijnt een soort Wout Weghorst te zijn en van die man heb ik als onbevlekte zuivere door romantiek gedreven oprechte liefhebber van het voetbal nog nooit één seconde kunnen genieten. Tolu werd als spits van Genk topscorer van de Belgische eredivisie en vierde z’n 21 doelpunten met een Tea Time-moment – net doen alsof hij een kopje thee stond te drinken – omdat T.E.A. zijn initialen zijn. Van beide feitjes hoeven we niet meteen achterover te slaan.

Productief zijn in een magere competitie als die van de zuiderburen is geen garantie voor de toekomst en aanstelleritis na een doelpunt valt niet bepaald in de categorie opwaardering van het product betaald voetbal. Hij werd verkocht aan Wolverhampton Wanderers, scoorde drie keer in een heel seizoen, maar dat zegt ook niet alles, want hij was vooral invaller en bovendien speelden The Wolves – kansloos gedegradeerd – als aftandse roofdieren-met-een-kunstgebit en dan kom je niet echt veel aan aanvallen toe.

Waarom dan toch nu al zoveel enthousiasme?

Door ‘t gedoe met z’n trainer. Meestal zijn conflicten in de arbeidssfeer voor voetballers reden om hun snor te drukken, danwel het bijltje erbij neer te leggen. Bij Ajax mocht Edson Alvarez niet naar Chelsea en Mohammed Kudus niet naar Everton, dus wat deden ze? Wegblijven van de training. Werkweigeren, de boel saboteren om een breuk te forceren, de bekende truc.

Maar wat deed Tolu Arokodare toen de trainer van The Wolves zei dat hij hem ook op het trainingsveld niet meer kon gebruiken? Hij bleef en deed dat zo overtuigend dat – volgens de Britse pers – de club extra beveiligers inhuurde om hem de dagen die volgden buiten de deur te kunnen houden.

Heerlijk.

Eerst 26 miljoen betalen om hem binnen de poort te krijgen en dan moeten dokken om te voorkomen dat hij binnen de poort kómt.

Ik zou er zo graag beelden van willen zien. Tolu op weg naar de hoofdingang van The Sir Jack Hayward Training Ground . Daar staat een bewaker om hem tegen te houden, maar er zijn meer ingangen. Vroeger deden akelige klapkauwgumpjes als Maarten Spanjer aan ‘glippen’: zonder te betalen een stadion binnenkomen. Tolu wilde aan glippen doen om als voetballer te kunnen werken voor z’n geld.

‘Ik ben nog steeds contractspeler van The Wolves’, schreef hij op X. ‘Als professional neem ik mijn verantwoordelijkheid. Dus blijf ik trainen, m’n werk doen, om een bijdrage te kunnen leveren aan het team, zoals dat is vastgelegd in mijn arbeidsovereenkomst.’

Halleluja looft den Heer, amen.

Nu al een parel voor de eredivisie, die jongen. Dat hij maar vaak raak mag schieten. Omdat ’t zijn werk is.