Belachelijk dat zo’n troosteloos oefenpotje Nederland-Oezbekistan in een verlaten stadionnetje rechtstreeks werd uitgezonden, nóg belachelijker dat ik er geheel vrijwillig naar ging zitten kijken. Hoe leeg moet je aardse bestaan dan zijn?

‘Waar gaat dit om?’, vroeg mevrouw Dijkstra.

‘Nergens om.’

‘Is het leuk?’

‘Nee, het is afschuwelijk.’

‘Waarom kijk je dan?’

‘Omdat mijn leven is ondergedompeld in zinloosheid.’

Ik keek en dacht aan Rail Away, het tv-programma van de EO, waarin een camera filmt vanuit de stuurcabine van een rijdende trein. De leegheid van het moment, compleet gemaakt door een slaapverwekkende commentaarstem. Soms denk je zet die trein even stil, zodat je het uitzicht vast kunt houden. Ligstoel uitklappen, biertje erbij en alleen maar kijken, in een roes van nutteloosheid.

Rail Away… ‘t Spookte door m’n hoofd tijdens die hopeloze vertoning in dat stadionnetje, nota bene gebouwd op de magische plek van het Downing Stadium, waarin ooit Pelé voetbalde met de New York Cosmos.  

‘Je hebt hier een prachtig uitzicht over New York’, dekte de commentator zich op voorhand in voor negentig verloren minuten. Een half uur later dacht ik: jammer dat de camera de bal volgt.

Zou zo mooi zijn… De lens iets meer naar boven gericht. Vol op The Big Apple, voor een adembenemend panorama.

En dan onder in het beeld de bewegende hoofden van de voetballers, die je gewoon lekker hun gang kunt laten gaan, terwijl jij wegzwijmelt bij de gedachte aan wat er allemaal in die stad gebeurt. Beelden op je netvlies van Hill Street Blues, van Wall Street – met Michael Douglas als Gordon Gekko…

Analist Klaas Jan Huntelaar beoordeelde de eerste helft met een 7,5. Hij werd uitgelachen, maar de ziener in Klaas Jan zag het totale plaatje. Een 5 voor het spel, een 10 voor het uitzicht. Gemiddeld: 7,5.

En ondertussen ligt bondscoach Koeman wel mooi te malen in zijn bed: heb ik wel een spits die raakschiet? Het enige WK-lied dat er nu nog toe doet is niet Rood Wit Blauw van Gerard Joling, maar De Bal Moet In Het Net van Bob Fosko.

Is er dan nog helemaal niks vrolijks te melden vanaf dat Amerikaanse WK-platform der verbroedering? Jazeker wel.

Dat Michael Bublé optrad voor de eerste wedstrijd van Canada? Dat Katy Perry zong voor duel nummer één van team USA? Nee. Dat niemand minder dan FIFA-baas Gianni Infantino – die z’n zaakjes toch al zo fijn voor elkaar heeft op dat verbindende voetbalfeest van hem – de sfeer rond Oranje in de volgende ronde wil oppimpen met een nu al legendarisch optreden. Van Bad Bunny? Van The Weeknd? Nee, van Orgel Joke.

Een continent vol supersterren en wie moet volgens de FIFA worden ingevlogen om Oranje in de juiste sfeer te krijgen?

Orgel Joke.

1974 herleeft. Nederland imponeert de wereld met het beste wat we in huis hebben.