Eén van de mooiste columns van Jan Mulder ging over de voetbaltas van zoon Youri. Jan kwam thuis en zag het ding in de gang staan. Blauw. Met witte letters. Schalke 04.

Schááálke, dacht Mulder sr. Brrrr. Zelf had hij gevoetbald bij Royal Sporting Club Anderlecht, in het hart van Brusselse grandeur. Daarna speelde hij bij Ajax, een club met allure in de speelse schoonheid van Amsterdam.     

Youri ging voetballen bij Schalke, in der Kohlenpott von Gelsenkirchen. Je moet er maar zin in hebben. Hij won er als speler grote prijzen, promoveerde dezer dagen als technisch directeur met Schalke naar de Bundesliga. Zonder dat Jan zich daar drammerig en dominant mee heeft bemoeid.

Jan is gewoon een leuke vader, die goed kon voetballen en nog beter kon schrijven. Youri is een leuke zoon, die leuk bleef omdat z’n vader gewoon tegen ‘m deed. 

Er zijn ook enge voetbalvaders. En hele enge. En de engste van allemaal is Pierre van Hooijdonk. Meer nog dan vóetbalvader is Pierre Gód-de-vader. Althans, dat denkt hij. En als hij God-de-vader is, dan moet z’n zoon wel Jezus Christus zijn en die mag uiteraard niet nog een keer aan het kruis eindigen.

Vertroetelde Maurice Steijn Pierre’s zoon Sydney niet genoeg? Donder, bliksem en rampen zouden hem treffen. Pierre beschuldigde Steijn sr. van zelfverrijking met transfers en bleef hooghartig grijnzen toen dat onzin bleek. Hij stond een tijdje buitenspel bij Studio Voetbal en dat was wonderlijk: God op de strafbank.

En nu is er weer gedoe met vader Pierre en NAC, omdat hij adviseur was toen z’n zoon transfervrij de deur uit kon lopen. Daar schreef een journalist van VI over en die komt dus in de hel. De verslaggever wordt uitgespuugd als een haarbal uit een kattenstrot, laat dat maar aan Pierre over.

O, zalig fascinerende zelfoverschatting.

Pierre die een Ali B’tje doet. Ali stapte vrolijk fluitend een rechtszaal binnen in de veronderstelling dat de rechter voorzitter is van de Ali B-fanclub. Pierre nam breed grijnzend plaats aan tafel bij Studio Voetbal, in de heilige overtuiging dat zijn woord Het Woord zou zijn. Wie zou het wagen om hem – de gevierde spits van weleer – tegen te spreken?

Nou, iedereen.

‘Is het wel slim om adviseur te zijn van NAC als je daarmee ook met de transfer van je eigen zoon te maken krijgt?’ vroeg Arno Vermeulen.

Pierre-de-vader sprak: ‘Dan kunnen ze wel zeggen dat je dé doelpuntenmaker van de club niet gratis de deur uit kunt laten gaan, maar die doelpuntenmaker werd wel op de bank gezet.’ De club had Jezus niet altijd opgesteld en dan kun je wachten op de straf van Pierre.

Hij is deze week opgestapt als adviseur. ‘In het belang van de club’, zegt hij. Maar iedereen bij NAC gelooft nog steeds in God-de-voetbalvader. Aldus Pierre.

Een dwaas die zegt dat hij over water kan lopen is geloofwaardiger.