Dus Franse gezagsdragers hebben aan een vermoeden genoeg om niet-Franse wielrenners tussen twee bergetappes in de Tour van hun nachtrust te beroven.
Raar woord, vermoeden.
Gesprek tussen twee renners:
‘Hoever moet ik nog?’
‘Ik vermoed dat je nog ver moet.’
‘Dan neem ik eerst een glaasje Vermout.’
Vermoeden is in Frankrijk een woord dat slaapkamerdeuren opent die voor anderen gesloten blijven. Die Franse chauvinisten zagen hoe Donald Trump tijdens het WK voetbal een schorsing ongedaan maakte… Ze zagen hoe die narcist op de valreep nog even voor wethouder Hekking speelde op een podium met juichende Spanjaarden en zij dachten: ‘Dat kunnen wij beter’.
Ik vermoed dat zij met hun vermoeden vooral hebben vermoed dat ze de Sloveen Pogacar en de Deen Vingegaard keihard zouden raken in de aanloop naar weer een loodzware rit in hun Tour de France, een Fràns evenement, van oorsprong bedoeld voor Frànsen ter vermaak van het Frànse volk.
Meest irritant is het nog dagen doorzijpelende zalvende begríp in het wielerwereldje voor die mensonwaardige nachtelijke dopingcontroles. Rond twee uur ’s nachts een hotelkamer binnenstormen is nódig om ieniemienie verboden stofjes in het rennerslijf aan te treffen die bij het ochtendgloren al niet meer traceerbaar zijn, luidt het excuus.
Voormalig profwielrenner en ex-dopinggebruiker Jonathan Vaughters maakt het helemaal bont. Hij gebruikte in de US Postal-ploeg van Lance Armstrong EPO en vindt het – inmiddels als manager van Education-Easy Post – prima dat coureurs van nu moeten bloeden voor zijn wangedrag. ‘Ik zou best wat slaap willen verliezen in ruil voor meer geloofwaardigheid’, zegt hij. Hoe hypocriet kun je zijn.
Een nachtelijke dopingcontrole is als de VAR. Het middel is erger dan de kwaal. Als je een sport alleen eerlijk denkt te kunnen krijgen door oeverloos naar beeldschermen te turen op zoek naar een overtredinkje of – nog erger – door topsporters van hun slaap te beroven, stop er dan maar mee. Wielrenners wakkerschudden, wat is daar eerlijk aan?
Vingegaard zit inmiddels al thuis. Niet omdat hij onmiddellijk is ontmaskerd als dopingzondaar, maar omdat hij een paar uur na de inval viel en z’n sleutelbeen brak. Vermoedelijk door concentratiegebrek als gevolg van de geroofde nachtrust. Dat vermoeden is voor Franse rechters genoeg om ’t hier mede te mogen delen. Pogacar reed gisteren nog steeds in het geel majestueus als klasse apart naar Alpe d’Huez, want vermoedelijk is het aantonen van het ieniemienie stofje nogal moeilijk. Of misschien wel onmogelijk, omdat het niet in ‘t rennerslijf bleek te zitten.
En áls deze storm overwaait…. Áls de stilte bewijst dat Vingegaard en Pogacar niks verkeerds hebben gedaan… worden die Franse dopingjagers dan ’s nachts van hun bed gelicht op beschuldiging van een misdrijf tegen de menselijkheid? Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden van niet.