Rare jongens, die Telstar-volgelingen.
Altijd vrolijk toen dat clubje van hen door de kelder van het betaald voetbal doolde. Humor en zelfspot als wapens, omdat er geen geld was om doelpunten te kopen met prijzige transfers.
Vervolgens vol ongeloof getuige zijn van Het Wonder Van De Promotie. En met nog meer ongeloof zien hoe godsgeschenk Anthony Correia Telstar met hartstikke leuk voetbal wonderbaarlijk veel punten liet pakken.
Uit tegen PSV? Gewoon lekker voetballen en winnen. Thuis tegen PSV? Gewoon lekker voetballen en winnen.
En in dat surrealistische bijna parodistische spel was Adriaan Rem sr. – Ad Rem in de volksmond – de leukste supporter van allemaal. Eén minuut nadat de seizoenkaartverkoop was begonnen, schreef hij op X: ‘Meteen verlengd. Om te voorkomen dat jullie mijn mooie witte stoeltje op Oost inpikken. Dan moeten jullie eerder opstaan, soepkippen!’
Telstar pakte in de laatste acht wedstrijden 16 punten, 2 meer dan Feyenoord, 4 meer dan Ajax.
En dan is er nog één beslissend potje, tegen die andere leuke club FC Volendam. De vissersderby, voetbalfeest achter de Dijk. Puur genieten, maar wat zegt Adriaan Rem sr?
‘Zit je niet in het uitvak? Niet in restaurant Spijkers met de supportersvereniging? Niet in het BUKO-stadion om op Oost op grote schermen te kijken? Beleef de wedstrijd dan net als Adriaan Rem hyperventilerend en in je broek zeikend van de spanning onder je dekbed.’
Hyperventilerend… Broekzeikend… Spanning… Waar is die speelse relativerende humor gebleven?
Als Adriaan er kennelijk niet meer toe in staat is – en met hem vele anderen – zal ik het droomscenario maar schetsen. Zonder pijn in de buik, opspelende blaas, trillende handen en andere opgefokte aanstellerij.
Vijf minuten extra speeltijd en in de 94e minuut vliegt bij een 2-2 stand een zeemeeuw over het stadion van FC Volendam als een Telstar-verdediger terugspeelt op de keeper. Precies op dat moment besluit de vogel om twee drekkerige flatsen van zich af te schijten, die op het linker- en het rechteroog van Ronald Koeman jr. terechtkomen. Verblind tast de doelman in het duister. Tergend langzaam rolt de bal over de doellijn.
Witte meeuw klopt Witte Leeuw.
Droomscenario dus voor FC Volendam? Nee, voor Telstar
’t Is het beste dat de Witte Leeuwen kan overkomen. Nog meer sympathie vanwege zoveel pech en – als die twee potjes tegen Willem II (of Almere) er twee teveel blijken te zijn weer lekker voetballen in de Keuken Kampioen Divisie, volgens Adriaan Rem sr. de leukste competitie op aarde. Beter gedegradeerd moreel winnaar dan de pyrrusoverwinning van handhaving.
‘We zijn slachtoffer van ons eigen succes’, sprak technisch directeur Peter Hofstede, een wijs man. ‘Spelers die vorig jaar nog tekenden voor een bescheiden bedrag, tekenen nu niet voor het driedubbele daarvan.’
Voor je het weet, zit je dus met het chagrijn van een gewone voetbalclub. De opvolger van Anthony Correia die – logisch – in de eredivsie minder punten pakt, Witte zakdoekjes op Witte Leeuwen-tribunes, treurnis troef.
En dat zijn drie woorden die niet bij dat leuke Telstar passen. Chagrijn. Gewoon. En treurnis.