Denkend aan Demi Vollering zie ik – vrij naar dichter Hendrik Marsman – breede rivieren traag door oneindig laagland gaan, zelfs als zij lijdend en ongelukkig blufpokerend de Mont Ventoux beklimt.

Vrouwenwielrennen is prachtige topsport, een verademing voor een stukjestikker als ik. Niet – vanuit een onbedwingbare drang om altijd en overal de waarheid te melden – met pijn in het hart moeten schrijven dat vrouwenvoetbal niet om aan te gluren is en daardoor worden neergesabeld als misogynist… Niet worden gevierendeeld als je volkomen terecht constateert dat de woorden ‘top’ en ‘vrouwenvoetbal’ zich nog niet echt lekker laten koppelen, maar uit de grond van je hart lyrisch kunnen verhalen over de bewonderenswaardige prestaties van fietsende vrouwen… Heerlijk.

Maar dan is er dat akelige bericht over valsspelende wielrensters. Eerst hoop je nog op een verboden stofje in het lijf, een clandestien stuur of desnoods een verstopt motortje in het frame, maar nee… Het is veel erger. Binnen het spel der valsheid schijnen er dames te zijn die hun bórsten in de strijd gooien. Of beter: hun niet door Moeder Natuur of plastische chirurgen opgeblazen borsten.

Cupmaatje A met opvulsel gepromoveerd tot cupmaat Dubbel D; een Wonderbra als spoiler om in tijdritten een paar seconden winst te boeken. Het gaat hier om een aerodymisch trucje: de borsten laten de tegenwind naar beneden afglijden, waardoor er minder luchtweerstand komt op de stampende bovenbenen.

Tijdens de Tour de France is erop gecontroleerd, met spiedende ogen die in alle andere situaties subiet zouden worden beschuldigd van grensoverschrijdend gedag. Dan zit je als stukjestikker toch met een lelijk dilemma.

Schrijf er níet over en je bent de gebeten hond omdat je vrouwenwielrennen niet serieus neemt. ‘O, meneer de macho vindt dit dus niet belangrijk genoeg. Wel stukjes tikken over mannen die ’s nachts wakker worden geschud voor dopingcontroles, maar zwijgen als op zoek naar bedrog ongegeneerd in decolletees wordt getuurd.’

Schrijf er wél over en je bent een smerige seksist. ‘O, meneer heeft eindelijk z’n excuus gevonden om ‘t lekker ongegeneerd over tieten te kunnen hebben. Tour-winst lonkt voor Playboy’s Playmate van de Maand, hahahaha, lachen man!’

Da’s lekker dan.

Waarom doen vrouwen die de kluit willen belazeren niet iets illegaals met hun paardenstaart ofzo? Waarom niet gewoon een beetje rotzooien met schoudervullingen? Waarom nou uitgerekend seconden tijdwinst proberen te jatten met voorgevelfraude en daarmee onschuldige zuivere stukjestikkers van onbesproken gedrag meeslepen in het onwelriekende moeras van het seksisme?

Voor je het weet zit je verstrikt in bossen hout voor de deur en roep je uit verbazing over deze onwerkelijke ontwikkeling in het vrouwenwielrennen iets als ‘krijg nou tieten’. Met alle gevolgen van dien. Trap ik dus mooi niet in. Ik vlucht in poëzie.   

Denkend aan Demi Vollering zie ik breede rivieren…