Het meest zuivere en aangrijpende voetbalspotje op de televisie is van Henk.

Een oudere man met een blauw/witte clubsjaal om z’n nek, als supporter langs het veld. ‘Hoe staat ’t Henk?’, vragen ze aan hem en dan roept Henk ‘2-0’ of ‘1-3’. Henk is trouw, Henk is betrouwbaar, Henk is alles wat amateurvoetbal zo mooi maakt.

En dan komt Irene Moors in beeld en zegt ze: ‘Ik hoop dat ze winnen.’

Weg geloofwaardigheid.

Irene Moors hoopt helemaal niet dat ‘ze’ winnen, want Irene Moors heeft geen idee wie ‘ze’ zijn. Zij zegt ‘ik hoop dat ze winnen’, omdat het reclamebureau van de Vriendenloterij dat zinnetje heeft bedacht. Irene Moors is ambassadeur van de Vriendenloterij en ambassadeurs van loterijen hopen vooral dat ze met hun schnabbels zelf zoveel mogelijk geld winnen. Ze staan niet voor niks geheel vrijwillig voor joker met kolderiek grote kartonnen cheques vol heel veel nullen tegen hun buik. Met van louche tv-dominees geleende hemelse blijdschap op de kaken, want het volk moet vooral geloven dat de Vriendenloterij louter winnaars kent.

Van het lotengeld is veertig procent voor goede doelen. Zestig procent dus niet en daarvan gaat een behoorlijk deel naar directeurssalarissen plus ambassadeursbeloningen. En al dat geld wordt opgehoest door stakkers die dromen van de bedragen op het karton voor de buiken van bekende Nederlanders. Nou ja, de Vriendenloterij heeft wel mooi een nieuw scorebord betaald voor het clubje van Henk en is dus hartstikke goed voor de sport. Toch? Mwah…

De hoogste vaderlandse voetbalcompetitie heet de Vriendenloterij eredivisie. Lotenleurders van de naamgever zwierven afgelopen weekeinde rond de stadions. Bij kinderen werd een sjaal van hun favoriete club om de nek gehangen. Als papa en mamma een lotenabonnement namen, mochten de kindjes de sjaal houden. Zo niet, dan werd-ie afgepakt, want de schijn van weldoenerij mag uiteraard een vette winst nooit in de weg staan.

Tip voor de Vriendenloterij: wees eens één keer eerlijk. Laat – voor een nieuw tv-spotje – Irene Moors aanbellen bij een type als Hans Dorrestein, die – met de droefgeestigheid van Hans – al twintig jaar vriendenloten koopt en nog nóóit wat heeft gewonnen. Laat haar zeggen: ‘U heeft wéér geen prijs, maar blijf geloven. Kijk naar Telstar. Die club dacht voor eeuwig veroordeeld te zijn tot de eerste divisie en moet je zien hoe ze nu brutaal stonden aan te vallen tegen het grote Ajax.’ En dan de slogan in beeld: Het leven is een loterij met weinig prijzen, maar hoop doet leven.

Wel even twee ton overmaken naar Telstar, Vriendenloterij. Voor naamgebruik. Waar dat geld vandaan moet komen? Op de uitgavenpost ambassadeurs kan nog heel wat worden bezuinigd.