Dat akelige nachtvoetbal… Oók de schuld van Trump.

Als de voorvaderen van The Donald niet zo nodig de Sioux, de Apaches en al die andere Native Americans naar reservaten hadden verdreven, zouden er van New York tot Los Angeles nog gewoon overal wigwams hebben gestaan, had Trump nooit met z’n US-dollars Gianni Infantino in kunnen pakken en hadden wij geen luciferstokjes nodig gehad om onze ogen open te houden tijdens een WK-potje tussen Nederland en Tunesië in Kansas City.

Het verstoorde slaapritme opende me ook anderszins de ogen. Gapend en knikkebollend begreep ik nog voor de eerste drinkpauze waarom de firma Nike uitgerekend tijdens dit wereldkampioenschap bijna alle voetballers op die afschuwelijke roze schoenen laat lopen. Om ons wakker te houden! Die monsterlijke lichtgevende kicksen zijn op groen gras de tegenpolen van telbare schapen: ze bemoeilijken het indommelen. Als lichtmasten door de bliksem worden getroffen, zie je in het donker alleen nog die roze schoenen over het veld bewegen.

Dat mogelijke onweer in Kansas City gaf de wakkerblijfmissie een extra dimensie. Zou zomaar kunnen dat de wedstrijd daardoor uitgesteld moest worden en dan had je mooi voor Jan met de korte achternaam je bed verraden. Nu.nl dook gretig in dat gat der onzekerheid met een tekst op de site: Druk op de knop blijf op de hoogte en je ontvangt een kwartier voor de aftrap een pushbericht. Een wake-up-call als service: ‘Ga maar rustig slapen, wij maken u wakker voordat de bal gaat rollen.’ 

Maar donder en bliksem zwegen, dus konden we ons als nachtbrakers-tegen-wil-en-dank om één uur zonder wekker volledig concentreren op die ene prangende vraag, de enige kwestie die er op dit goddeloze tijdstip nog toe deed: wordt het in de zestiende finale Marokko of Brazilië? Het antwoord was er al voordat je de slaap uit je ogen kon knipperen. Zelfs in een slaap-kindje-slaap-tempo kwam Oranje binnen acht minuten op een 2-0-voorsprong. Eerst schoot zo’n stuntelende Tunesiër in eigen doel, niet veel later knalde Brobbey raak en aangezien gelijktijdig twee zenders verderop Japan niet echt aanstalten maakte om er tegen Zweden lekker op los te scoren, was om tien over één in de nacht al duidelijk dat Nederland als poulewinnaar tegen Marokko gaat spelen. En daar zijn we mooi klaar mee.

‘Gewoon winnen en dan zien we wel tegen wie we in de volgende ronde moeten voetballen’, zei Ronald Koeman vooraf. Sportief verdedigbaar, maar menselijk gezien knap asociaal van de bondscoach.

Was het Brazilië geworden, dan zaten we maandagavond voor de buis om te kijken naar dat potje in Houston. Om zeven uur ’s avonds, een buitengewoon aangenaam tijdstip voor het consumeren van een voetbalwedstrijd.

En nu? Tegen Marokko, om dríe uur in de nacht van maandag op dinsdag. Om dríe uur! Beroerder kun je een nachtrust niet om zeep helpen. Maar je hóeft toch niet te kijken, Dijkstra?

En dan een misschien wel onvergetelijke wedstrijd missen? Zie ik er zó gestoord uit? Ik ben Trump niet!