Column 2025

We hadden de Koemannetjes en de De Boertjes, schitterende namen, imponerende carrières. Maar wat zij als voetballers samen presteerden, doet Kees Smit

Knielen op een voetbalveld tegen racisme… Zoveel naïviteit op de roze wolk van wereldverbeteraars, het is de ziekte van de 21e eeuw.

Gewoon winnen is niks voor Mathieu van der Poel. Na de Tour gaat hij 200 kilometer onderwaterfietsen. Wedstrijdje doen met de haaien. Puur genieten.

Zoveel tv-aandacht voor belabberd vrouwenvoetbal is wrééd, intens gemeen. Vernederend voor de spelers. Pure vrouwenhaat.

Zonder het voetbal was ik een Jan Modaal geweest, zei De Grote Meneer Israel. Daarmee deed hij zichzelf tekort. Ook zonder voetbal was Rinus een zeldzaam prachtig mens.

Als Israëlische Joden massaal naar Amsterdam waren gekomen voor het wereldkampioenschap knikkeren, was er ook op hen gejaagd. Voetbal de schuld geven is politiek correcte schijterigheid.

Zwevend op hoogmoedswaanzin is Quincy Promes het toonbeeld van hoe eng voetbalmiljoenen een mens kunnen maken.

Telstar is een rolmodel voor ons allen. Dat mag best worden beloond, uit naam van de Koning. Telstar hoeft geen lintje, geef die club maar gewoon waar ze recht op heeft: sympathietoeslag.

De ultieme peptalk: de plek van Telstar is in de keuken van een volksbuurt, niet in de eredivisie van de goudkust. De Witte Leeuwen kunnen het schudden.

De hooggewaardeerde stukjestikker Willem Vissers – geboren filosoof – bedankte Farioli dat hij er was, als mens. Ik – simpele voetballiefhebber – bedank Farioli dat hij vertrekt, als trainer.